Martijn Makelaar - drums

Ik ben Martijn Makelaar. Op mijn achtste verjaardag kreeg ik een gitaar. En met die gitaar liep ik een paar deuren verder. Mijn buurman was Kees Dijker, de gitarist van Kobus gaat naar Appelscha. Hij leerde mij Vader Jacob, maar veel verder dan dat zijn we niet gekomen. Ik ontdekte dat je de gitaar ook met de snaren naar beneden op je schoot kon leggen en dan een best leuke trommel had. Jaren gingen voorbij dat die gitaar stond te verstoffen in de hoek en ondertussen experimenteerde ik verder. Ik had een metalen prullenbak. Beetje huishoudfolie er goed strak over en een elastiekje en dan heb je weer een mooie trommel. Misschien moet ik daar dan iets mee doen. Weer een paar jaar later kwam ik in de skateboardscene van Leeuwarden terecht en daar kwam ik Percy Hoff tegen. Hij begon toen net met basgitaar en met een andere vriend, Bas (die gitaar speelde), hadden we ons eerste bandje genaamd If..? Bas, tegenwoordig architect, was toen ook al erg inventief en had zelf van hout een bassdrum pedaal gemaakt. Een paar cirkelzagen vormden de hi-hats. Een legodoos gevuld met erwten de snare en de wasmand van zijn moeder de bassdrum. Die had ze af en toe wel weer nodig. Hahaha Pas nu, jaren later, denk ik: wat moest die jongen eigenlijk met die cirkelzagen??

Veel succes hadden we niet met If...? We hebben een paar keer op de fuif van het Gymnasium gespeeld, maar geen enkel nummer echt tot het einde. De band ontbond en ik ging maar met cd’s meedrummen. Tot ik op een dag bij Soundservice Bob de Jong een advertentie zag voor een drummer bij een boerengrunge band. Ik reageerde en voor ik het wist zat ik in een kelder van een boerderij in Huns een drumstel omver te schoppen. Deze band heeft heel veel namen gehad, maar de laatste was Gudrun. Hiermee maakten we eigen werk. Soms redelijk stevig en soms heel melodisch. We kregen best leuke respons op onze composities en kwamen uiteindelijk ook in de finale van de Kleine Prijs van Sneek.

Ook uit die band werd de stekker getrokken en kwam ik na weer een aantal jaren meespelen met cd’s uit bij Crocodile Smile. Een funkband zonder toetsen en zonder blazers, maar toch erg groovy. Dit waren wel allemaal covers, maar steeds oude hits die erg dansbaar zijn. De grondleggers van deze band zijn Guido en Gea van Acta Theater en muziek. Zodoende werd deze band ook wel ingezet bij theaterdiner voorstellingen. Iets wat ik nog steeds af en toe met ze doe. En dat is erg leuk. Doordat de stijl van Crocodile Smile wel erg vaak ‘four on the floor’ werk was voor mij, begon het toch te kriebelen. Via Percy hoorde ik dat Bert ging stoppen bij Ten Speed. Zo werden de contacten gelegd en inmiddels zijn we alweer vele jaren en vele gave optredens verder.

 

"Het mooie van Ten Speed is toch wel de vaste aanhang. De ruime geschiedenis. Je kan nergens optreden in Groningen, zonder dat iemand zegt: O leuk. Ten Speed. Heb ik vroeger wel gezien, of was ook op mijn bruiloft. Daarbij is de humor onderling fantastisch. En niet in de laatste plaats: het talent! Want potdomme, wát een band staat er!  Een genot om in deze band te spelen en ik kan niet wachten om weer los te gaan"